On(t)roerend slecht 

Naast ons huis staan drie garageboxen. Degene die tegen ons huis aan staat, was al een tijdje leeg:de vorige eigenaar was eind 2012 overleden, en zijn weduwe kon zich er telkens niet toe zetten om de box leeg te halen en te koop te zetten. Er waren teveel herinneringen aan de garage verbonden, niet alleen aan de gelukkige jaren met haar man, maar ook aan haar vader, die destijds de boxen gebouwd had. 

Jammer, vonden wij, want wij wilden de garage graag kopen. Niet alleen zou dat ons een hoop ruimte extra geven, het zou de waarde van onze woning danig verhogen. Maar natuurlijk hadden we begrip voor de emotionele binding die mevrouw met de garage had; en zo gingen vier jaar voorbij. 

Toen ontvingen we in januari opeens een email. De garage was te koop, als we interesse hadden konden we bieden vanaf een specifiek bedrag. Dat bedrag was dermate hoog, dat wij – sinds 1 januari beiden zonder vaste bron van inkomen, dus geen ideale kandidaat voor een lening – het niet konden missen. 

Jammer, vonden wij wederom: tot een jaar geleden zou het wel gelukt zijn. Ik had nog een vaste baan, en onze reserves stonden er goed bij. Maar we hadden er begrip voor dat mevrouw,  nu ze de knoop had doorgehakt, ook door wilde met de verkoop. 

Een tijdlang hoorden we niets. Toen, inmiddels bijna drie weken geleden, stond mevrouw voor de deur. Of we nog belangstelling hadden, want de verkoop was door onvoorziene omstandigheden niet doorgegaan, en het enige bod dat ze nu had liggen kwam van ‘een handelaar’, in wiens bedoelingen ze weinig vertrouwen had. Aan hem wilde ze de garage liever niet verkopen; ze zag liever dat de box ‘in de buurt’ bleef. Het ging haar niet om het geld. Wij dachten er even over na en deden toen een bod. Lager dan de richtprijs van januari, maar niet heel veel lager. 

Tot onze blijdschap accepteerde mevrouw ons bod, en vroeg ons een notaris en verkoopakte te regelen. Of we dan de volgende week direct een afspraak konden maken om spijkers met koppen te slaan. Natuurlijk gingen wij akkoord, immers hoe sneller alles nu geregeld was hoe beter. 

Toen ontvingen we een email. De afspraak kon vanwege ‘persoonlijke omstandigheden’ niet doorgaan. Wij zouden ‘nog wel horen’ van mevrouw. Meteen gingen bij ons de alarmbellen af: de toon van deze e-mail was dermate vaag en afstandelijk, dat we vreesden dat ze toch van de verkoop wilde afzien. Een dag later belde de makelaar van mevrouw: ons voorgevoel klopte gedeeltelijk. Ze wilde nog altijd verkopen, maar niet aan ons. Ze had, nadat ze ons bod had geaccepteerd, een hoger bod ontvangen, en besloten daarop in te gaan. Wij waren razend, verbijsterd en verdrietig: wat was er gebeurd met ‘het gaat me niet om het geld’? Dit kon toch niet zomaar? Beloofd is toch beloofd? 

Jammer genoeg bleken we daarin geen gelijk te hebben, althans, niet voor de wet. Bij de verkoop van onroerend goed door een particulier aan een particulier is alleen een schriftelijke en getekende overeenkomst rechtsgeldig. Dat was de uitkomst van een telefoontje aan het Juridisch Loket. 

De garage wordt dus van iemand anders. Het zij zo. Daar kan ik mee leven; sterker, daar hadden we ons al bij neergelegd. Wat pijn doet is het gevoel dat er met ons gesold is. Dat toezeggingen kennelijk niets waard zijn. Blijkbaar is het eergevoel van sommige mensen af te kopen voor een paar duizend euro. 

Ik vind het ronduit slecht. On(t)roerend slecht. En ik ben even geen fan van lief uitziende mevrouwen op leeftijd (sorry, mam ;-)). 

Advertenties

Een gedachte over “On(t)roerend slecht 

  1. Update: tijdens een buurtborrel vertelde onze buurman ons dat hij de koper van de garage is. Op de dag voordat we de verkoopovereenkomst zouden tekenen had mevrouw hem de garage aangeboden als nog te koop staand. Nietsvermoedend had hij haar makelaar gebeld en gevraagd wat de garage waard was. Die had een bedrag van €3.000,- boven de met ons overeengekomen prijs genoemd, en dat had de buurman dus maar geboden. Met het inmiddels bekende resultaat.
    Conclusie? Deze mevrouw heeft vanaf het begin een smerig spelletje gespeeld. Ze heeft ons uitgespeeld tegen onze buren, die, omdat ze wél fatsoenlijke mensen zijn, hier ook mee in hun maag zitten. Gelukkig is er geen sprake van burenruzie, want er is in dit hele verhaal maar één persoon fout geweest. En mocht de buurman de garage ooit weer willen verkopen, dan zal hij vast eerst aan ons denken.
    Daarom zeg ik bij deze: Bedankt, mevrouw Geri Colijn – van Dijk. Het was ongetwijfeld een waardevolle les.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s