In de buurt

Bij ons in de buurt lopen veel katten rond. De meeste kennen Tijger en ik inmiddels vrij goed door onze gezamenlijke wandelingen. Sinds een aantal weken is er een nieuwe kat. Altijd bij hetzelfde huis, broodmager en vies. Ik besloot een bakje eten voor hem neer te zetten en eens voorzichtig te informeren bij diverse buurtbewoners of ze wisten van wie hij was. Nou nee, dat wist eigenlijk niemand. Waarom hij telkens bij dat ene huis rondhing? Tja, daar kreeg hij weleens te eten. 

Ik belde de dierenambulance. Konden zij de kat komen halen? Nee mevrouw, dat ging zomaar niet. Wist ik zeker dat hij van niemand was? En had het asiel wel plek? En kon ik hem niet in huis nemen? Want om nu te komen ‘voor een kat die misschien ergens op straat zat’, dat ging te ver.

Ik gaf het op en ging nog maar eens informeren bij het huis waar de kater zo nu en dan te eten kreeg. De deur werd opengedaan door een Portugese seizoenswerker, die me vertelde dat hij het dier te eten gaf en zelfs vlooienmiddel had gekocht, maar ja, in de herfst ging hij terug naar Portugal, en wie zou er dan voor het beestje zorgen?

Een paar weken lang zag ik de kater slechts sporadisch. Nog altijd broodmager, nog altijd superaanhankelijk en vol vertrouwen. Ik vroeg me af wat ik zou doen: op straat kan Tijger het redelijk met hem vinden, maar in huis nemen durfde ik toch niet aan. 

Toen viel me tijdens een van onze wandeltochten opeens iets op: in een tuin stond een waterbakje, in een ander een bakje brokjes, weer ergens anders een mand (met een plastic zak eromheen, tegen de regen), en in tuin 4 stond de ster van dit verhaal de laatste resten blikvoer van een bord af te likken, onder het toeziend oog van de bewoonster van het huis. De hond (type langharige loebas) had ze maar even binnengesloten. Ze vertelde dat de hele straat in actie was gekomen voor de kat, die blijkbaar na de verhuizing van zijn baasjes terug was gekomen naar zijn oude huis. Nu was alleen de vraag hoe het verder moet als het echt winter wordt. Iets met een afdakje, of misschien kan iemand hem tegen die tijd wel in huis nemen.

Ik vind het een bijzonder verhaal: hoe een zwerfkat in de buurt er voor kan zorgen dat mensen die normaal nauwelijks contact met elkaar hebben, gaan samenwerken. Ik word er blij van. En, belangrijker, de kat – nu niet meer zo broodmager, maar nog steeds even lief – ook.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s