Moemoemoe

Om met de woorden van Gracchus Pleindastus, prefect van Lutetia in Astérix en het Gouden Snoeimes (1962),  te spreken: ik ben zo moemoemoe. Waarvan dan? Ik zou nu heel flauw kunnen intikken dat ik te moemoemoe ben om dat allemaal op te noemen. Maar het is overduidelijk dat ik sta te popelen om het te vertellen, dus cut the crap Margot en vertel op.

Brexit. Maandenlang ging het op de Britse tv en op Twitter over weinig anders dan ‘should I (vote) stay or should I go?’  Fair enough, dacht ik, het is ook een belangrijke beslissing, alleen jammer dat ze er zo’n circus van maken. Al lijkt het wat far-fetched om te dreigen met een derde wereldoorlog. En gaat het wat ver om mensen te bellen om te vragen hoe ze denken dat Mary Poppins zou stemmen, had ze echt bestaan. Of Winston Churchill, had hij nog geleefd. Of Boris Johnson – of nee wacht, die bestaat daadwerkelijk en is springlevend (bijna net zo springlevend als zijn haar). Na 23 juni zou dat tenminste allemaal afgelopen zijn – dacht ik naïef.
Nu is de teerling geworpen en blijkt opeens dat ‘Leave’ stemmen betekent dat je NIET bij de EU wilt horen – dit tot de kennelijke verbazing van vele Britten die we de laatste dagen op tv voorbij hebben zien komen. Kunnen we niet nog een referendum houden?, klinkt het nu. En van de grootse beloften van de Leave-campagne – er zou 350 miljoen pond per week vrijkomen en dat zou allemaal aan de gezondheidszorg besteed worden! – bleef binnen 24 uur niets over. Nee, dat was zomaar een voorbeeld geweest.

Ik ben het spuugzat. En I blame David Cameron. Hij moest en zou zonodig om de vorige verkiezingen te winnen beloven dat er een referendum zou komen. En dat niet alleen, met de uitslag zou ook daadwerkelijk iets worden gedaan (dat hoeft grondwettelijk helemaal niet hè, ik vermeld het maar even). Want de Britse kiezer had recht op inspraak! Jahaa, daarvoor hebben we dat hele democratische stelsel ingevoerd, om via volksvertegenwoordiging tenminste nog een beetje te waarborgen dat de mensen die de beslissingen nemen weten waar ze het over hebben. Om nu te zeggen, laat dat hele democratische stelsel maar los en laat het volk beslissen! Historisch gezien een heel goed model: de gladiatoren, destijds in de Romeinse Colosseum-arena, waren er ook dol op.

Na zijn stoere belofte beging vriend Cameron zijn tweede grote fout: waar hij eerst de sluizen van EU-onvrede had geopend, probeerde hij ze nu weer te sluiten, door te pas en te onpas te verkondigen dat GB echt beter bij de EU kon blijven. De feitelijke redenen luidden: omdat dat beter zou zijn voor banen, en economie, en internationale antiterrorisme-samenwerking. Maar wat Cameron eerst voornamelijk uitstraalde, en toen ook steeds meer hardop ging zeggen, was: omdat hij bang was voor de consequenties. Bang voor een derde wereldoorlog. Bang voor economische repercussies. Bangbangbang. Strategisch een hele slechte keuze: het volk wil niet achter een leider staan die bang is. Het volk wil achter een leider staan die ballen heeft, en die rooskleurige toekomsten belooft. Het type dat zijn mannen in de strijd tegen het binnenvallende leger leidt met de kreet: ‘Ut! Ut! Ut!’ (‘Out! Out! Out!’-
ik refereer nu aan de Angelsaxen, die het vanaf ca. 793 na Christus tegen de binnenvallende Denen, Noren en Vikingen opnamen; een strijdkreet die zo indrukwekkend was, dat hij werd beschreven in de Anglo-Saxon Chronicles). Het maakt niet zoveel uit of die leider weet waar hij het over heeft; laten we wel zijn, dat kan het volk onvoldoende beoordelen. Het gaat erom, dat hij je het gevoel geeft dat hij gaat voor zijn gelijk. En voor dat van jou.

Ik zie Boris Johnson niet met een harnas aan ten strijde gaan op een paard (het dichtstbijzijnde was nog wel die foto van Boris op een fiets, met een helm die nota bene scheef op zijn hoofd stond). Maar ik hoor hem wel gillen: ‘Ut! Ut! Ut!’ En hij heeft het voor elkaar gekregen: het volk, althans 58% van het volk dat ging stemmen, gilde met hem mee.

En nu? Nu is David Cameron opgestapt, en mag iemand anders het vieze werk gaan opknappen. Artikel 50 in werking stellen, en de moeizame gesprekken in Brussel gaan voeren. En met de kraan open gaan dweilen in eigen land.

Ik snap het wel. David Cameron had deze uitslag gewoon niet verwacht. Dat, en hij is gewoon ook heel moe. Moemoemoe.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s